Μπορεί η ΔΕΗ να έχει περιέλθει σε οριακό σημείο, με πολλά προβλήματα και ακόμα περισσότερα ερωτηματικά για το κατά πόσο μπορεί να επανέλθει σε βιώσιμη, υγιή, πορεία, ωστόσο σε ό,τι αφορά τις αμοιβές προσωπικού η εικόνα της εταιρίας εξακολουθεί να θυμίζει τη χρυσή, προ κρίσης εποχή.

Όπως προκύπτει από τις ετήσιες λογιστικές καταστάσεις για το 2018, η ΔΕΗ αν και απασχολεί κατά 13% λιγότερους εργαζόμενους σε σχέση με τον ΟΤΕ (απασχολεί 16.747 εργαζόμενους έναντι 19.343 ατόμων που εργάζονται στον ΟΤΕ), ωστόσο επιβαρύνεται με κατά 40% υψηλότερο μισθολογικό κόστος: συνολικά η ΔΕΗ για μισθούς το 2018 κατέβαλε 790,5 εκατ. ευρώ έναντι 563,7 εκατ. ευρώ που ήταν η αντίστοιχη δαπάνη του ΟΤΕ.

Έτσι το μέσο μισθολογικό κόστος για την ΔΕΗ διαμορφώνεται σε 47.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, έναντι 29.000 ευρώ για τον μέσο εργαζόμενο του ΟΤΕ, δηλαδή κατά 62% υψηλότερα!

Η μεγάλη αυτή απόκλιση οφείλεται στο γεγονός ότι ο ΟΤΕ, όντας μια εταιρία που πέρασε στον ιδιωτικό τομέα μπόρεσε να προχωρήσει σε κινήσεις εξυγίανσης της λειτουργίας της και αναδιάρθρωσης προσωπικού και μέσω προγραμμάτων εθελουσίας αποχώρησης μείωσε εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας και προχώρησε σε προσλήψεις νέων εργαζομένων με χαμηλότερο επίπεδο αμοιβών, σε σχέση με τις αμοιβές που προσφέρονταν όταν ήταν ένα κρατικό μονοπώλιο.

Αντίθετα η ΔΕΗ, παραμένει υπό κρατικό έλεγχο και αντιμετωπίστηκε από κυβερνήσεις και δανειστές ως κομμάτι του δημόσιου τομέα. Έτσι, επιβαρύνθηκε με ένα εξαιρετικά αυστηρό θεσμικό πλαίσιο που δεν επιτρέπει στην διοίκηση της εταιρείας να προχωρήσει σε κινήσεις εξορθολογισμού του μισθολογικού κόστους. Σήμερα ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων της ΔΕΗ είναι μεγάλης ηλικίας και βρίσκονται στην ανώτατη κλίμακα αμοιβών, ενώ η εταιρία δεν μπορεί να προχωρήσει σε προγράμματα εθελούσιας αποχώρησης παλαιών εργαζομένων και την πρόσληψη νέων με χαμηλότερες αμοιβές, λόγω των περιορισμών που τις έχουν επιβληθεί. Ασφαλώς το κόστος της ΔΕΗ επιβαρύνεται διαχρονικά από σειρά επιδομάτων και πρόσθετων αμοιβών που είναι αδιανόητα για τον ιδιωτικό τομέα αλλά και από το γεγονός ότι έχει φορτωθεί με εργαζόμενους που δεν θα έπρεπε, λόγω κομματικών σκοπιμοτήτων.

Το υψηλό μισθολογικό κόστος, ασφαλώς είναι μια από τις αιτίες για την κακή πορεία της εταιρείας, ωστόσο δεν είναι ούτε η μόνη, ούτε μεγαλύτερη. Οι ευθύνες των κυβερνήσεων διαχρονικά, των συνδικαλιστικών ηγεσιών που αντιμετώπιζαν την εταιρία ως «το μαγαζί μας», του πολιτικού προσωπικού που αξιοποίησε τη ΔΕΗ ως μέσο τακτοποίησης κομματικής πελατείας και ως μέσο άσκησης μιας δήθεν κοινωνικής πολιτικής, αλλά και ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα που επωφελούνταν από την κατάσταση της ΔΕΗ, είναι οι βασικοί και κύριοι παράγοντες για το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει σήμερα η εταιρία και την μεγάλη αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.