Λουκάς Γεωργιάδης-toxrima.gr_

Ακούμε συχνά πυκνά κάποιους να μιλάνε για τον… ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό, δίνοντας την εντύπωση ότι όπου εφαρμόστηκε αυτό το σύστημα οι χώρες καταστράφηκαν!

Αφήνουν δε να εννοηθεί ότι ο κομμουνισμός ήταν το πιο… ευλογημένο σύστημα, το οποίο οι… κακοί καπιταλιστές πολέμησαν για να εξαθλιώσουν τον κόσμο. Μα αν είναι να πολεμηθεί ένα σύστημα εξαθλίωσης όπως είναι ο κομμουνισμός από ένα άλλο το οποίο δημιουργεί πολλαπλάσια θετικές προοπτικές προόδου, τότε καλώς έγινε αυτό που τέτοιο πριν μερικά χρόνια. Ας ρωτήσουν κάποιοι ημεδαποί κρατιστές όλων των κομμάτων και χρωμάτων τους πολίτες που ζούσαν στα κομμουνιστικά καθεστώτα και τώρα βιώνουν την… απόλυτη καταστροφή σε περιβάλλον ελεύθερης οικονομίας! Ας ρωτήσουν Ρώσους, Βούλγαρους, Ρουμάνους, Εσθονούς, Λετονούς και τόσους άλλους ακόμη. Και βέβαια, ας αναλογιστούν ότι αυτοί που μεταναστεύουν δεν πάνε στην Βενεζουέλα ή τη Βόρεια Κορέα, αλλά εκεί που λειτουργεί ο… ανάλγητος καπιταλισμός! Το ίδιο ισχύει και για τα πανεπιστήμια, όπου έχουμε διάφορους ανόητους αριστερούς οι οποίοι καταγγέλλουν το σύστημα, ενώ έχουν σπουδάσει ή σπουδάζουν στον δυτικό κόσμο. Έλα… αριστερέ στον τόπο σου! Ήμαρτον…

Στα κομμουνιστικά καθεστώτα οι πολίτες ήταν εξαθλιωμένοι και δεν είχαν κανένα κίνητρο για να παράξουν. Ζούσαν σε συνθήκες… ανεκτής εξαθλίωσης χωρίς να έχουν ατομική ιδιοκτησία και χωρίς να μπορούν να απολαύσουν τα θετικά της εργασίας και της δημιουργίας πλούτου. Έτσι τους ήθελαν οι καθεστωτικοί ηγέτες τους οι οποίοι ζούσαν στη χλιδή και σε χρυσά παλάτια. Άλλωστε το δόγμα της κομμουνιστικής αριστεράς δεν ήταν άλλο από τον εξαθλιωμένο πολίτη που είναι φοβισμένος και ταυτόχρονα πρέπει να αισθάνεται υποχρεωμένος που έχει ένα πιάτο φαγητό! Αυτή ήταν η αριστερή αντίληψη. Πρώτα εξαθλίωση, μετά ποδηγέτηση με το εκπαιδευτικό σύστημα και στο τέλος φόβος για να μην υπάρχει η παραμικρή υπόνοια αντίδρασης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων που ήταν αυτονόητα στο πλαίσιο της ανοικτής δημοκρατίας στον δυτικό κόσμο.

Στο καπιταλιστικό σύστημα βλέπουμε τις εταιρείες να διαμορφώνουν τα πλάνα με τα οποία πρέπει να πορευτούν για να επιτύχουν κερδοφορία. Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους, το κίνητρο του κέρδους είναι αυτό που έφερε την πρόοδο σε παγκόσμιο επίπεδο. Η επένδυση είναι αυτή που προάγει την πρόοδο σε μια κοινωνία δημιουργώντας εισοδήματα και συμβάλλοντας στην ενίσχυση των κοινωνικών δεικτών και της κοινωνικής συνοχής. Ταυτόχρονα, οι εταιρείες που έχουν οργανωμένο πλάνο μακράς πνοής και διοικούνται από άξιους και αποτελεσματικούς ανθρώπους σπάνια πέφτουν έξω. Και βεβαίως, επιδεικνύουν εταιρική και κοινωνική ευθύνη. Δημιουργούν καλύτερο περιβάλλον για τους εργαζομένους τους και μάλιστα τους δίνουν μπόνους ή κάνουν δωρεές σε φορείς του Κράτους και δομές της πολιτείας. Αυτά τα αυτονόητα κάποιοι ιδεοληπτικοί της αριστεράς αλλά και πολλοί κομπλεξικοί του δεξιού κρατισμού, δεν τα αντιλαμβάνονται και δεν θέλουν να κατανοήσουν ότι είναι αποτέλεσμα του… κακού καπιταλισμού!

Προ μερικών 24ώρων, ο Βαρδής Βαρδινογιάννης ανακοίνωσε ότι από τα κέρδη της Motor Oil, ένα ποσό €10,6 εκατ. ευρώ θα μοιραστεί στους εργαζόμενους. Αυτό σημαίνει ότι καθένας εργαζόμενος και υπάλληλος θα λάβει ως μπόνους το ποσό των €9.600. Δηλαδή, θα λάβει ως δώρο ένα ποσό που ισούται με 20 μισθούς ενός μερικώς απασχολούμενου (έστω ο μηνιαίος μισθός €500). Προ καιρού, ο Καρέλιας γέμισε για ακόμη μία χρονιά τους λογαριασμούς των εργαζομένων στην επιχείρησή του με μπόνους. Και όχι μόνο αυτό. Κάθε χρόνο δίνονται χρηματικά βραβεία και κομπιούτερ στα παιδιά των εργαζομένων που διαπρέπουν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Και πολλά άλλα.

Οι παροχές Βαρδινογιάννη και Καρέλια, αλλά και πολλών άλλων επιχειρηματιών προς τους εργαζομένους δείχνουν τι πρεσβεύει ο… ανάλγητος καπιταλισμός. Καπιταλισμός με φτωχοποιημένους πολίτες που δεν μπορουν να αγοράσουν προϊόντα του καπιταλιστή, δεν υπάρχει. Η δύναμη ενός καπιταλιστή είναι οι απλοί πολίτες που δημιουργούν και όχι οι λίγοι επιχειρηματίες. Σε μια χώρα εξαθλιωμένων κανείς καπιταλιστής δεν μπορεί να περιμένει καλύτερες μέρες για την επιχείρηση του. Επιπλέον, ένας σοβαρός επιχειρηματίας βοηθάει και τους εργαζομένους του και την υπόλοιπη κοινωνία με παροχές και δωρεές. Αν η Ελλάδα δεν ήταν μια κρατικιστική μπανανία των Βαλκανίων θα ήταν κανόνας ο λαϊκός καπιταλισμός. Δηλαδή, εργαζόμενοι που θα δούλευαν σε μεγάλες και αποδοτικές επιχειρήσεις και ταυτόχρονα θα ήταν και μέτοχοι τους. Συνεπώς το κίνητρο θα ήταν διπλό.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα της κρατικιστικής και αριστερής πολιτικής και συνδικαλιστικής ανοησίας, γνωρίζουμε όλοι τι συμβαίνει. Ξέρουμε ότι υπάρχουν κόμματα και βολεμένοι συνδικαλιστές που επιβιώνουν στις πλάτες των εργαζομένων και εις βάρος της κοινωνίας που θέλει να δημιουργήσει. Οι εξοντωτικοί φόροι για την Αριστερά είναι εργαλείο για να διαλύσει τους πάντες και να τους ρίξει πολλά επίπεδα παρακάτω. Ένας πλούσιος αυτό μπορεί να το αντέξει. Όμως ένας αδύναμος της κοινωνίας είναι καταδικασμένος σε μαρασμό και εξαφάνιση. Έχουμε τα πάσης φύσεως παράσιτα του Δημοσίου και ταυτόχρονα δεν διαθέτουμε τον απαραίτητο αριθμό επιχειρήσεων που θα μπορούσαν να λειτουργούν σαν τον Βαρδινογιάννη ή τον Καρέλια. Αυτά είναι τα αποτελέσματα του κρατικοδίαιτου μοντέλου και του κρατισμού των περασμένων δεκαετιών. Αυτά τα μοντέλα που καταγγέλλουν οι σημερινοί κυβερνώντες ως αιτία της χρεοκοπίας, αλλά επί 40 χρόνια βρίσκονταν στον δρόμο ζητώντας περισσότερο κράτος και άρα τη χρεοκοπία του.

Σήμερα η χώρα μας δεν διαθέτει πολλούς… ανάλγητους Βαρδινογιάννηδες ή Καρελιάδες. Δυστυχώς. Αν υπήρχαν τόσοι πολλοί όπως σε άλλες χώρες, τότε δεν θα υπήρχε Αριστερά. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι-μέτοχοι τέτοιων επιχειρήσεων θα είχαν θέσει στο περιθώριο οποιονδήποτε εργατοπατέρα θα έκανε το… λάθος να κλείσει τον δρόμο τους την ώρα που πάει στη δουλειά του. Εκεί όπου βγαίνει το μεροκάματο και «γεννιούνται» τα μπόνους. Εδώ ανεχόμαστε τους πάσης φύσεως κρατικοδίαιτους μαστροπούς να κάνουν τα δικά τους. Και η συντεταγμένη Πολιτεία κοιμάται. Τα παράσιτα που σιτίζονται από τον κρατικό κορβανά κάνοντας επαναστατική γυμναστική σε βάρος των επιχειρήσεων και των σκληρά εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα πρέπει να εξαφανιστούν.

Όταν η Ελλάδα θα αφήσει στην άκρη τα χρεοκοπημένα μοντέλα του κρατισμού, της μεικτής οικονομίας ή της κομμουνιστικής οργάνωσης παραγωγής θα έχουμε χιλιάδες Βαρδινογιάννηδες και εκατομμύρια ευτυχισμένους εργαζόμενους. Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα το δούμε μετά από πάρα πολλά χρόνια. Όσοι το δουν. Αλλά, κάποια στιγμή θα συμβεί. Από την άλλη, έχουμε ακούσει και το αμίμητο ότι «το Μεγάλο Κεφάλαιο προσπαθεί να διασπάσει το εργατικό κίνημα με την παροχή μπόνους». Και αυτό το λένε τα παράσιτα, οι βολεμένοι και οι κρατικοδίαιτοι που διαπιστώνουν ότι οι παλιές… καλές εποχές πάνε περίπατο. Με υπογραφή των κομμουνιστογενών και κρατιστών του ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα του κρατισμού περνάει οριστικά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Τραγική ειρωνεία! Αυτό που είμαστε σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο από τις ιδέες των σημερινών κομμουνιστογενών που βρίσκονται στην εξουσία και ενώνουν τα συμφέροντα τους με ψεκασμένους λαϊκοδεξιούς κρατιστές. Αυτοί είναι η αιτία της κατάντιας μας.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.