Του Μανόλη Καψή – capital.gr_

Η ανάρτηση του Κώστα Μπακογιάννη είχε έναν σχεδόν τρυφερό τόνο. “Ο καπετάν Ερμής έζησε 100 χρόνια και πολλές ζωές. Σύμβολο της Ρούμελης και ολόκληρης της Ελλάδας. Σύμβολο για την πίστη στις ιδέες και το όραμα του καθένα μας“. Έπεσαν να τον φάνε. Τα λες για να μαζέψεις ψήφους, ήταν το ηπιότερο… “Ο καπετάν Ερμής ήταν πρωτοπαλίκαρο του Άρη Βελουχιώτη, τον Σεπτέμβριο του 1944 συμμετείχε στις σφαγές που έγιναν στη Νοτιοδυτική Πελοπόννησο, εν συνεχεία εντάχθηκε στον ΔΣΕ και έγινε διοικητής του αρχηγείου Παρνασσίδας δίπλα στον καπετάν Διαμαντή. Και μετά την ήττα κατέφυγε στη Γιουγκοσλαβία και εν συνεχεία στην Ρουμανία“, του θύμισαν.

Ποιος έχει δίκιο; Ο Κώστας Μπακογιάννης τιμά τους αγώνες για τις ιδέες, τα οράματα και τις πεποιθήσεις κι ας διαφωνεί και με τις ιδέες και με τα οράματα και με τις πεποιθήσεις. Τιμά και την ιδέα της εθνικής συμφιλίωσης, σε μια εποχή που ζούμε ξανά έναν νέο διχασμό, “κοπής” και εμπνεύσεως Σύριζα. (Σε επόμενη δήλωσή του αναφέρει -και σωστά- τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τη συνεργασία της ΝΔ με την αριστερά στην “ειδικού σκοπού” κυβέρνηση  Τζανετάκη, αλλά ξεχνά την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης από τον Ανδρέα Παπανδρέου… Φάουλ).

Οι σχολιαστές του πάλι μας θυμίζουν το αυτονόητο. Αυτό που δεν έχει καταλάβει ακόμα ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Θανάσης Καρτερός. Ότι, δηλαδή, αν είχε κερδίσει τον εμφύλιο ο ΕΛΑΣ, θα είχαμε γίνει άλλη μια σοβιετική δικτατορία. Φθηνά (ή μάλλον πολύ ακριβά…) τη γλυτώσαμε από τους συντρόφους του Καπετάν Ερμή.

Τελικά ποιος έχει δίκιο; Κατά έναν παράδοξο τρόπο και οι δύο. Ποιος διαφωνεί με την ιδέα της εθνικής συμφιλίωσης; Με την ανάγκη να αφήσουμε πίσω μας το παρελθόν και να ανοιχτούμε στον 21ο αιώνα; Πόσο μάλλον τώρα που οι σύντροφοι του “καπετάν Αλέξη” φρόντισαν να αναστηλώσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος. Αλλά φυσικά ο εμφύλιος θα είναι εκεί, θέλουμε δεν θέλουμε, αντικείμενο μελέτης από τους ιστορικούς και φυσικά η αυτογνωσία είναι η βάση για την πορεία προς τα εμπρός. Σε όσους πάντως ενοχλήθηκαν από το αντίο του Κώστα Μπακογιάννη στον καπετάν Ερμή, να θυμίσουμε μερικές αλήθειες.

Πρώτον, την εποχή που ο Βασίλης Πριόβολος βγήκε στο βουνό, η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν, στα μάτια τουλάχιστον πολλών δυτικών, η χώρα των “γκουλάγκ” (που ήταν..), αλλά μια νεωτερική δύναμη ελπίδας και απελευθέρωσης. Κάποιοι προειδοποιούσαν ήδη από τότε, όπως για παράδειγμα ο Όργουελ, για την κομμουνιστική δυστοπία, αλλά θα χρειαστεί να περάσουν πολλά χρόνια για να γίνει συνείδηση στη δυτική Ευρώπη τι εστί ο “σοβιετικός παράδεισος”. Η ώρα της αλήθειας θα έρθει (ακόμα και για τους πιο αφελείς) την δεκαετία του ’70, όταν ο Σολζενίτσιν θα δημοσιεύσει “Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ”. (Ορισμένοι ακόμα δεν έχουν καταλάβει…)

Γι’ αυτό και πολλοί Έλληνες θα δουν με συμπάθεια (έστω και αν πολλοί είχαν και ιδιοτέλεια) και θα στηρίξουν τον ΕΛΑΣ, τουλάχιστον μέχρι τα Δεκεμβριανά. Δεν ήταν όλοι αυτοί υποψήφιοι δήμιοι. Συγγενείς και συγχωριανοί μας ήταν.

Και κάτι ακόμα. Οι νικητές του εμφυλίου έχασαν τη μάχη των ιδεών, και αυτό το πληρώνουμε σήμερα… γιατί δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν τη νίκη. Δεν φρόντισαν να οικοδομήσουν μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού ένα σύγχρονο, ανεκτικό, δημοκρατικό ευρωπαϊκό κράτος. Περιορίστηκαν στο να διαμοιράσουν τα λάφυρα της νίκης. Και να στήσουν ένα κράτος κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των μισών Ελλήνων. Οι άλλοι θα πρέπει να περιμένουν την πτώση της χούντας και τη δεκαετία του ’80 για να νιώσουν και αυτοί Έλληνες πολίτες, με ίσα δικαιώματα.

Και αυτό επίσης το πληρώνουμε ακόμα και σήμερα…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.