Ο αείμνηστος Εθνάρχης Καραμανλής, είχε πει πολλά σοφά αποφθέγματα. Προοδευτικά όμως αποδεικνύεται ότι το προφητικότερο ήταν ότι «Η Ελλάς είναι ένα απέραντο τρελοκομείο». Πράγματι, πώς αλλιώς να εξηγήσεις την Κυβέρνηση του «τραβάτε με και ας κλαίω», που είναι καθ’ ομολογία της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν φτάνει το «τραβάτε με και ας κλαίω», αλλά η Κυβέρνηση αυτή, όπως μας είπε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κατατρύχεται από αυταπάτες. Στην πραγματικότητα, θα προσθέταμε εμείς, έχει τις ρίζες της στην απάτη και την ουτοπία.

Πρώτον, ο κύριος εταίρος ακούει στο εξ ορισμού ψευδεπίγραφο όνομα: Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου αλλά αποτελείται από «συνιστώσες». Άρα δεν είναι «Συνασπισμός» αλλά ομάδα ανόμοιων συνιστωσών, με  μεγάλες μάλιστα αποκλίσεις, που φαίνονται και στην πράξη.

Δεύτερον, δεν είναι συνασπισμός της Αριστεράς αλλά της Αριστεροδέξιας αφού αποτελείται από αριστερές «συνιστώσες» (ότι κι αν σημαίνουν αυτές στην μπερδεμένη αριστερο-κουλτούρα) και το ακροδεξιό κόμμα των ΑΝΕΛ.

Τρίτο, δεν βλέπουμε πουθενά, μέσα στην οχλοβοή της ιδεοληψίας και της καρεκλο-λατρείας των Συνιστωσών και των ΑΝΕΛ, έστω και ένα δείγμα προοδευτικότητας. Η παρουσία τους στην Βουλή και τα τηλεοπτικά παράθυρα, το μόνο που αναδύει είναι η δυσοσμία ενός ιδεολογικού τέλματος 100 και πλέον ετών. Η μόνη ενιαία θέση του Αριστεροδέξιου Συνασπισμού που μας κυβερνά είναι το βιτριολικό του μίσος για τη λογική, την άμιλλα,  την πρόοδο  και την Δημοκρατία, που είναι τα βασικά στοιχεία του Ελληνικού DNA. Οι σπανίζουσες κυβερνητικές δράσεις όποτε εμφανισθούν και δεν ανασκευασθούν την άλλη μέρα, λόγω προφανούς προχειρότητας ή αντιδράσεων, είναι φανατικά οπισθοδρομικές. Π.χ. η κατάργηση των πρότυπων σχολείων, ή ο καθεστωτικός έλεγχος της παιδείας, που είχαμε να δούμε από την εποχή της χούντας.

Το ιδανικό τους είναι η νεκρανάσταση της Σοβιετίας με καυτή σάλτσα αναρχο-μπάχαλου. Όσο και αν σοκάρουν, οι χαρακτηρισμοί είναι κατώτεροι της πραγματικότητας. Από την άλλη, οι δράσεις και οι αντιδράσεις του καθεστώτος Τσίπρα παρουσιάζουν εντυπωσιακή ομοιότητα, με την νοοτροπία του Τραμπ και Ερντογάν. Η ίδια επιθετική αντιπαράθεση με τους θεσμούς της δικαιοσύνης και ενημέρωσης, ο ίδιος αυταρχισμός και διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Άλλωστε και στην εξωτερική πολιτική αυτούς τους δυο προσπαθούν να μην στενοχωρούν, με κάθε θυσία.

Δυστυχώς το αναγκαστικό παρακολούθημα αυτής της μορφής «πολιτικής» είναι ο αποκλεισμός της εθνικής ομοψυχίας και ο διχασμός, η ακραία πόλωση για να διατηρηθεί η ισχνή κυβερνητική πλειοψηφία και η υποταγή των θνησιγενών πολιτικών κινήσεων στην γκάμα των ιδεοληψιών και πελατειακών ρυθμίσεων που την εξασφαλίζουν. Η λατρεία της Αγίας Καρέκλας.

Ο Πρωθυπουργός έχει αποδείξει ότι διαθέτει αρκετή ευφυΐα. Μήπως θα έπρεπε να εγκαταλείψει την αποκλειστική του ενασχόληση με την διαχείριση της πολιτικής εικονικότητας, που του βγαίνει συνεχώς μπούμεραγκ, και να ασχοληθεί με την παραγωγή πραγματικής πολιτικής, με μακροπρόθεσμους στόχους και μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα μας μετατρέψουν από ουραγό της Ευρώπης σε πραγματικά κομβικό εταίρο, που θα συμβάλει στην μεταμόρφωσή της; Κάτι που ο ίδιος έχει δηλώσει ότι αποτελεί στόχο του;

Το τρέχον αφήγημα του είναι η «καθαρή» έξοδος από τα Μνημόνια και η είσοδος στις αγορές, με την ύπαρξη των οποίων φαίνεται να έχει συμφιλιωθεί. Δυστυχώς αυτό δεν αποτελεί μια ρεαλιστική προοπτική, όπως δήλωσε ο Πρόεδρος του Euro Working Group προχθές. Θα απαιτηθεί μια μεταμνημονιακή συμφωνία, που μαζί με μέτρα ρύθμισης των όρων του χρέους, θα έχει και περισσότερες μεταρρυθμίσεις, πέρα από τα μέτρα τα οποία έχει υπογράψει ο κ. Τσίπρας μέχρι και το 2020. Πιο ρεαλιστικό θα ήταν να ετοιμάσει η Ελλάδα ένα δικό της τέτοιο σχέδιο, βασισμένο πάνω σε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, με βασικό μοχλό την μείωση του κρατισμού και των δαπανών, που θα φέρει και το τέλος της υπερ-φορολόγησης και την ανάκαμψη της οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας μας.

Αν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όπως όλα δείχνουν δεν είναι σε θέση να κάνουν κάτι τέτοιο, ας φύγουν. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας αναγνώρισε ως κομβικά σημεία τις επενδύσεις και την έξοδο στις αγορές, αλλά στην πράξη η Κυβέρνηση του κάνει ότι μπορεί για να τις μαχαιρώνει κάτω από το τραπέζι, πάνω στο οποίο η ίδια βάζει την υπογραφή της. Αυτό όμως είναι παράσταση από θίασο θεάτρου του παραλόγου, δεν είναι Κυβέρνηση.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.