Όπως όλος ο κόσμος, παρακολουθούσα αυτές τις μέρες τα νέα στην τηλεόραση. Σε όλα τα πλάτη και τα μήκη του κόσμου γιορτάστηκαν, με προκλητική επίδειξη και φαντασμαγορία τα Χριστούγεννα και ο ερχομός του Νέου Έτους. Θα ήταν ενδιαφέρον να μας έδειχναν, μαζί με το υπερθέαμα των πυροτεχνημάτων και μια στατιστική, για το πόσοι τόνοι εκρηκτικών κάηκαν, με πόσα καυσαέρια επιβάρυναν το περιβάλλον και τι κόστισαν όλα αυτά, ή μάλλον πόσα γεύματα μπορούσαν να αγοραστούν αντί γι’ αυτά, για να ταΐσουν τα εκατομμύρια παιδιά στην Αφρική και στην Ασία, αλλά και στις δήθεν «αναπτυγμένες χώρες» που πεθαίνουν της πείνας, άστεγα και απροστάτευτα, ή ακόμα χειρότερα από εκμετάλλευση στα χέρια των σύγχρονων δουλεμπόρων, ή εμπόρων ανθρώπινων οργάνων που, δυστυχώς, πολλές φορές συμβαίνει να είναι οι ίδιοι οι γονείς τους.

Το οξύμωρο είναι, ότι με την δήθεν ευτυχία που συμβολίζουν τα πυροτεχνήματα και τα λαμπερά στολίδια και δώρα, οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν την πραγματικότητα: το θλιβερό κενό που τους αφήνει ο εγωκεντρισμός και το κυνήγι της υλικής ευμάρειας, της μόνης διεθνώς κρατούσας θρησκείας, με την οποία προσπαθούν να τον λατρέψουν. Δυστυχώς, μέσα σ’ αυτό το παραμύθι της ηθελημένης αυταπάτης η μόνη πραγματικότητα είναι ότι η χίμαιρα της εξαγοράς της ευτυχίας με το χρήμα, διαρκεί όσο και τα πυροτεχνήματα που είναι τα σύμβολά της, ή η ελπίδα που προσπαθούν να πουλήσουν στον κόσμο οι νεόκοποι πολιτικοί απατεώνες των άκρων, οι οποίοι αναρριχώνται στην εξουσία σε πολλά πια κράτη της Δύσης.

Η συγκρουσιακή αντιπαράθεση είναι τραγική: Από την μια τα πολύχρωμα πυροτεχνήματα και λαμπιόνια, οι φιέστες υποδοχής του Νέου Έτους και, από την άλλη, οι χιλιάδες αστυνομικοί και στρατιώτες με τα όπλα στο χέρι και το δάχτυλο στη σκανδάλη για να αποτρέψουν τη δολοφονία εκατοντάδων αθώων πανηγυριστών της επίπλαστης, στιγμιαίας «ευτυχίας».

Η φράση που αυτόματα έρχεται στο μυαλό είναι η παλιά Ρωμαϊκή παροιμία που επικρατούσε λίγο πριν τον ερχομό του νεογέννητου Χριστού: Homo, hominis lupus – λύκος ο άνθρωπος απέναντι στον συνάνθρωπό του. Χαρακτήριζε πλήρως την τότε πραγματικότητα, αλλά και την σημερινή: Αποθέωση της  χλιδής αλλά και της απανθρωπιάς. Άνθρωποι να καίγονται ζωντανοί για να απολαύσει ο ημιπαράφρονας Νέρωνας το θέαμα. Άλλοι να συρρέουν στα θέατρα για να απολαύσουν, επί πληρωμή, το θέαμα των μονομάχων να αλληλοσφάζονται, ή των Χριστιανών Μαρτύρων να βασανίζονται οικτρά για να αποκηρύξουν το Πιστεύω τους.

Σε τι διαφέρει η σημερινή μάχη της Μοσούλης και τα αθώα θύματά της από τα νήπια της Βηθλεέμ. Ακόμα και ο Χριστός έγινε πρόσφυγας από την Παλαιστίνη στην Αίγυπτο για να σωθεί από την σφαγή του Ηρώδη. Είναι θλιβερό να αναλογίζεται κανείς ότι το ίδιο έργο του Homo, hominis lupus συνεχίζει να παίζεται, στην ίδια σκηνοθεσία, στους ίδιους Άγιους τόπους, με τα ίδια αθώα θύματα – τα ανήλικα παιδιά – 20 αιώνες τώρα. Ξαφνιαζόμαστε με την τρελή πράγματι βία του Ισλαμικού Κράτους, αλλά γιατί δεν ξαφνιαστήκαμε το ίδιο με την αντίφαση της βίας των Σταυροφοριών.

Ο Χριστός ενανθρωπίστηκε για να φέρει επί γης την ειρήνη, την καλοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Το όνειρο παραμένει άπιαστο επί 20 αιώνες, γιατί εμείς οι άνθρωποι, φοβόμαστε να ακουμπήσουμε το σπήλαιο της Βηθλεέμ και το Θείο Βρέφος. Φοβόμαστε ότι η αφή Του θα μας εξαναγκάσει να αποδεχθούμε την αλήθεια αντί για το ψεύδος, την αγάπη αντί για το «εγώ», την ελπίδα αντί για την μιζέρια.

Δεν θα φτάσουμε άραγε ποτέ σαν τους ποιμένες και όλη την φύση, ταπεινοί προσκυνητές του Νεογέννητου Χριστού που φέρνει τα αντίδωρα των Μάγων; Ταπεινοφροσύνη, αγάπη και ελπίδα;

Από τον Μάξιμο                                                                          3 Ιανουαρίου 2018

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.